[shaylynred]

Miałem wtedy okres, że bałem się patrzeć w telefon. Rachunki, wezwania z sądu, wiadomości od byłej żony – samo zło. Pracowałem w Żabce na umowie śmieciowej, doładowywałem konto rodzicom, a sam czasem nie miałem za co kupić paczki fajek. Mieszkałem w kawalerce na Mokotowie, gdzie piekarnik służył jako szafka, a pralka jako stół.

To był czwartek. Po południu. Wróciłem z dentysty, któremu ledwo dopłaciłem za plombę, i usiadłem przed komputerem. Nie miałem siły nawet włączyć światła. Zasłony zaciągnięte, na zewnątrz szaro, a w środku jeszcze szarzej. Włączyłem laptopa nie dlatego, że miałem coś do roboty. Po prostu nie wiedziałem, co ze sobą zrobić.

Przeglądałem pocztę. Same rachunki i spam. Potem wszedłem na forum, gdzie kiedyś czytałem o grach. Ktoś napisał post o tym, że znalazł sposób na kasyno bez blokad. Że działa przez jakieś specjalne lustro. Normalnie bym przewinął, ale tego dnia byłem tak zmęczony własnym życiem, że kliknąłem z ciekawości. Co mi mogło grozić? I tak nie miałem pieniędzy nawet na głupi depozyt.

Link zaprowadził mnie do vavada mirror . Strona wyglądała identycznie jak oryginał, tylko pasek adresu miał inny koniec. Zarejestrowałem się w minutę. Imię, mail, hasło – byle jakie, byle dalej. Nie spodziewałem się niczego. Traktowałem to jak grę w przeglądarce, która i tak się po pięciu minutach znudzi.

Na powitanie dostałem pakiet startowy. Standard. Mały bonus bez depozytu, jakieś 20 złotych w darmowych spinach. Stwierdziłem, że to i tak lepsze niż oglądanie kolejnego odcinka serialu, w którym wszyscy są bogaci i szczęśliwi.

Kliknąłem pierwszą maszynę z brzegu. Miała motyw starożytnego Egiptu. Piramidy, skarabeusze, taki klimat jak w tanich filmach przygodowych. Nie wierzyłem w żadne „szczęście faraona”. Ale kręciło mi to krew. Pierwsze spiny przynosiły grosze. 0,20 zł. 0,50 zł. Potem 2 zł. Cieszyłem się z tego jak dziecko, że w ogóle coś działa.

Po piętnastu minutach miałem 18 złotych strat z bonusu. Prawie nic. Ale nie wyłączyłem. Nie wiem dlaczego. Może dlatego, że wtedy, w tej szarej kawalerce, nagle przestałem myśleć o długach. Przestałem liczyć, ile brakuje do końca miesiąca. Byłem tylko ja i te wirujące symbole.

I wtedy, zupełnie niespodziewanie, przy ostatnim darmowym spinnie, ekran eksplodował animacjami. Wyskoczył faraon z uniesionymi rękoma. Trzy takie same symbole – złoty sarkofag. System zaczął naliczać dodatkowe rundy. Raz, drugi, trzeci. Nie nadążałem z czytaniem komunikatów. W ciągu może dwóch minut saldo poszybowało z 2 złotych do 420 złotych.

Siedziałem w ciemności przed monitorem i nie mogłem uwierzyć. Odświeżyłem stronę. Przeliczyłem. Dalej było 420. Z bonusu powitalnego. Bez wpłacania własnej karty.

Wiedziałem, że teraz liczy się tylko jedna rzecz – wypłacić, zanim coś pójdzie nie tak. Złożyłem przelew na Blika. W ciągu pół godziny pieniądze były na koncie. Patrzyłem na aplikację bankową jak idiota przez dziesięć minut. Czterysta dwadzieścia złotych. Dla kogoś to może kolacja w restauracji. Dla mnie – cały miesiąc luzu.

Zadzwoniłem do mamy. Nie powiedziałem jej, skąd mam pieniądze. Powiedziałem, że dostałem premię w Żabce. Uwierzyła. Pożyczyłem jej sto złotych na leki. Resztę zostawiłem na rachunki.

Ale najważniejsze wydarzyło się trzy dni później. Wróciłem do vavada mirror. Nie dlatego, że byłem chciwy. Dlatego, że pomyślałem: skoro raz się udało, może drugi raz też? Tylko tym razem postanowiłem zagrać inaczej. Wpłaciłem 50 złotych własnych. Postawiłem warunek: jak spadnę do 20, zamykam. Żadnego dogrywania.

Znalazłem maszynę z motywem ryb i oceanu. Spokojna, niebieska, inna niż te wszystkie jaskrawe automaty. Grałem powoli. Bez pośpiechu. Czasem wygrywałem 10 zł, czasem traciłem 5. Po godzinie wyszedłem na zero. I to było w porządku. Wypłaciłem swoje 50 złotych i zamknąłem przeglądarkę.

Dlaczego o tym mówię? Bo tamten czwartek czegoś mnie nauczył. Nie chodziło o kasyno. Chodziło o to, że w najgorszym momencie życia, gdy nie widziałem żadnej nadziei, zwykłe kliknięcie w przypadkowy link przypomniało mi, że jeszcze potrafię czuć emocje. Że jeszcze mi zależy. Że nie jestem tylko zbiorem długów i zmęczenia.

Dzisiaj jest lepiej. Zmieniłem pracę, poukładałem finanse, przestałem bać się własnego telefonu. Do vavada mirror nie wchodziłem od miesięcy. Ale trzymam ten adres w zakładkach. Nie żeby wracać. Tylko po to, żeby pamiętać. Pamiętać, że czasem wystarczy jedno lustro, żeby zobaczyć siebie w innym świetle. Nawet jeśli to tylko odbicie. Nawet jeśli trwało tylko dwadzieścia minut. Dla mnie – wystarczyło.