[shaylynred]

Nie jestem typem hazardzisty. W ogóle. Gdybym miał opisać swoją osobowość w trzech słowach, padłoby coś w stylu: przezorny, nudny, planista. Mam żonę, dwójkę dzieci, kredyt na mieszkanie i kota, który budzi mnie codziennie o piątej rano, bo uznał, że to jego misja życiowa. Hazard? W moim świecie hazard to decyzja, żeby nie sprawdzić prognozy pogody przed wyjściem z domu.

A jednak.

Tamten dzień był wyjątkowo koszmarny. W pracy – dramat. Klient, dla którego robiłem wycenę od trzech tygodni, nagle stwierdził, że „jednak źle zrozumiał” i wszystko trzeba przerobić. Wyszłem z biura o osiemnastej, ale do domu wróciłem dopiero po dwudziestej, bo po drodze musiałem podjechać do apteki, potem do sklepu, a potem jeszcze zatankować. Gdy w końcu usiadłem na kanapie, byłem tak wyczerpany, że nawet pilot do telewizora ważył tonę.

Żona poszła spać z dziećmi. Miałem pół godziny dla siebie. Cisza. Święty spokój.

Sięgnąłem po telefon. Bez większego celu – ot, przewinąć Facebooka, zobaczyć, co tam u znajomych. I wtedy przypomniała mi się rozmowa z szwagrem. Tak, z tym moim szwagrem, który zawsze ma najnowszy gadżet i wie o wszystkich promocjach w promieniu stu kilometrów. Miesiąc temu pokazywał mi coś na swoim telefonie. Mówił coś o aplikacji, o grze, o tym, że można „zabić nudę i jeszcze coś ugrać”. Nie słuchałem go wtedy uważnie, bo akurat dzieci zrobiły awanturę o pilota.

Ale teraz, siedząc w ciszy, pomyślałem: a właściwie czemu nie?

Otworzyłem sklep z aplikacjami. Wpisałem nazwę, którą zapamiętałem z tamtej rozmowy. Pobieranie zajęło kilkanaście sekund. Po chwili na ekranie pojawił się ikona. Kliknąłem. Aplikacja vavada uruchomiła się płynnie, szybciej niż niejedna apka bankowa na moim telefonie.

Zarejestrowałem się w trzy minuty. Miałem już wcześniej konto na stronie, ale przez przeglądarkę – to było coś nowego. Aplikacja okazała się zaskakująco intuicyjna. Duże przyciski, czytelny układ, wszystko na wyciągnięcie kciuka. Nawet mój ojciec, który gubi się w ustawieniach telewizora, dałby sobie z tym radę.

Nie wpłacałem od razu wielkich pieniędzy. Wrzuciłem pięćdziesiąt złotych – tyle, ile zwykle wydaję na głupoty w ciągu tygodnia. Sprawdziłem, czy bonus powitalny działa. Był. Dostałem trochę darmowych środków do kilku wskazanych gier. Pomyślałem: dobra, to teraz zobaczmy, co to potrafi.

Wybrałem automat z motywem dżungli. Małpki, banany, liany, taka kolorowa papka. Postawiłem najmniejszą stawkę – jakieś pięćdziesiąt groszy za spin. Klikałem, patrzyłem, czekałem. Nic się nie działo przez pierwsze kilka minut. Małe wygrane, małe przegrane. Byłem mniej więcej na zero.

Zmieniłem grę na coś z prostszymi zasadami – klasyczne owoce. Wiśnie, cytryny, arbuzy. I wtedy, przy którymś tam spinie, ekran mignął. Trzy arbuzy na środkowej linii. Wygrana – osiem złotych. Mało, ale przyjemnie. Postanowiłem zwiększyć stawkę do dwóch złotych. Co mi tam, pomyślałem.

I wtedy zaczęło się dziać.

Przy czwartym spinie na nowej stawce wypadły trzy siódemki. Mnożnik x5. W jednej chwili na koncie przybyło sześćdziesiąt złotych. Siedziałem na kanapie, w ciemnym salonie, i uśmiechałem się jak głupi do ekranu telefonu. Zero szału, zero krzyków. Po prostu takie ciepłe uczucie, że coś poszło po mojej myśli.

Nie chciałem kusić losu. Wypłaciłem osiemdziesiąt złotych od razu. Resztę – może dwadzieścia – zostawiłem na później. Zamknąłem aplikację, odłożyłem telefon i poszedłem spać.

Następnego dnia w pracy opowiedziałem o wszystkim koledze z biura. Ten tylko pokręcił głową i powiedział, żebym uważał, bo „tak się zaczyna”. Ale ja wiedziałem swoje. Nie czułem pociągu, nie czułem przymusu. Czułem tylko, że znalazłem fajny sposób na odreagowanie po ciężkim dniu.

Minął tydzień. Znowu byłem zmęczony, znowu usiadłem na kanapie, znowu sięgnąłem po telefon. Tym razem nie miałem żadnego bonusu powitalnego, tylko te dwadzieścia złotych z poprzedniego razu. I tym razem nie poszło mi dobrze. Po kwadransie zniknęło wszystko. Westchnąłem, odłożyłem telefon i włączyłem telewizor.

I wiecie co? Nawet nie poczułem zawodu.

Bo nauczyłem się jednego – aplikacja vavada jest dla mnie jak automat z kawą w biurze. Czasem działa, czasem nie. Czasem wygrasz fajną sumkę, czasem stracisz drobne. Ale nigdy nie wkładasz w to więcej, niż możesz stracić z uśmiechem na twarzy.

Od tamtego wieczoru minęły trzy miesiące. Korzystam z aplikacji może dwa razy w tygodniu. Zawsze z ustalonym limitem – maksymalnie pięćdziesiąt złotych na sesję. Czasem wygram sto, czasem dwadzieścia, czasem nic. I wiesz co? Każdy z tych wieczorów jest dla mnie dobry. Bo nie gram dla pieniędzy. Gram dla tej piętnastominutowej przerwy od rzeczywistości, kiedy nikt do mnie nie mówi, nikt niczego nie chce, a ja mam wrażenie, że świat należy tylko do mnie.

A gdybym miał dodać coś od siebie? Jeśli masz podobne dni jak ja – pełne zgiełku, obowiązków i wiecznej gonitwy – może warto mieć coś takiego w telefonie. Nie dla hazardu. Dla siebie.